Inhoudelijk praten met banken en verzekeraars blijkt echt onmogelijk

Hoe reageert ASR (of a.s.r.) op dat artikel over die bommen en sigaren? Simpel: niet. Gewoon niet. Er komt geen inhoudelijke reactie, terwijl we voor publictatie al contact hebben gelegd. Helaas is dat een patroon aan het worden. De persvoorlichting is een extensie van marketing en sales, dus het is de bedoeling dat er zoveel mogelijk productjes worden gekocht. Maar een puur technische discussie voeren, enkel en alleen om de inhoud, is per definitie uitgesloten. Iemand die zo communiceert kun je beter diep wantrouwen. 

Oorlogen financieren
In reclamespotjes stelt verzekeraar ASR dat concurrenten uw premiegeld misbruiken om de wapenhandel te steunen en oorlogen te financieren. Dat is natuurlijk de onderliggende boodschap, als een firma in een concurrerende omgeving benadrukt iets zelf niet te doen. Dat is natuurlijk een onzinnig statement. Geen enkele zorg- of levensverzekeraar financiert soldaten om ergens een invasie te organiseren. 

Doorzoeken in het campagnemateriaal leert dat het daar ook niet om gaat. ASR belooft met premiegelden niet in aandelen van wapenfabrikanten te beleggen. Daarmee trekt de verzekeraar een causaal verband tussen het wel of niet kopen van een aandeel, en de productie van wapens. Zo werkt het natuurlijk niet, hebben we bij boekhouden geleerd: vandaar het stuk van vorige week. Investeren (of financieren) en beleggen zijn twee totaal verschillende dingen. 

Als we ASR om een inhoudelijke reactie vragen, dan is het interessante antwoord dat er geen inhoudelijke reactie is. Gewoon, niet. Ze willen er niet over praten. De woordvoerder is zo vriendelijk om te melden dat 'ASR geen gebruik maakt van de gelegenheid'. Men heeft kennis genomen van de 'mening' en daar wil men het bij laten. Prima, lossen we het anders op


Nu is dit niet de eerste keer. Het meest pregnante voorbeeld is dat van de kartelpraktijken van ING. Als u in het Nederlands een offerte voor een autolening aanvraagt, dan hangt de rente af van uw woonplaats: een mooier voorbeeld van prijsdiscriminatie is er niet. In Nederland betaalt een klant een rente van 6,1 procent. Dat is meer dan vier keer zo hoog als het tarief in Vlaanderen, voor een identiek product

Hard gepakt
Destijds hebben we de bank om een reactie gevraagd maar die komt dan gewoon niet. Bij de andere banken was wel een manager van De Lage Landen (is Rabobank) zo vriendelijk om toe te lichten dat het enkel in de voorwaarden kan zitten. Dat bleek te kloppen. In België geeft een lener de auto in onderpand aan de bank, waardoor het risico op wanbetaling bijna nihil is. In Nederland is er van verpanding in de regel geen sprake. 

Echter, legt de incassobranche uit, wie in Nederland een zware betalingsachterstand heeft en door de camera's van Rijkswaterstaat is gesignaleerd, wordt gewoon van de weg geplukt. Effectief gezien is die situatie hetzelfde als in België. Een Nederlandse klant met een goede kredietwaardigheid wordt dus hard gepakt bij ING. Daar een vraag over stellen bij de bank is onmogelijk, het aanhangig maken bij AC&M is wel het laatste wat je moet doen. 

Destijds leverde het nog een leuk WTF-momentje op VVD-woordvoerder Aukje de Vries. Die beloofde voor een zaaltje met JOVD'ers dat ze er kamervragen over zou stellen, in een verder prettig debat met ondergetekende. Toen ze op haar belofte werd aangesproken ontkende ze dat het gesprek ooit had plaatsgevonden en er dus ook geen sprake is van een belofte. 

Lang verhaal kort: praten met banken en verzekeraars heeft bewezen geen zin. De woordvoering is er voor de damage control en niets anders, wat op zich ook wel te begrijpen is. Dit zijn overigens zeker niet de enige voorbeelden, zeker niet. In de toekomst zullen we het minimale betrachten dat het fatsoen voorschrijft om nog wel steeds een ruimte te bieden om te reageren, zonder er iets van te verwachten.