The Guardian in zwaar weer, voor ₤ 400 miljoen gepakt door Apax, demoniseert Nigel Farage hard met Hitler

Heeft u ook zo'n hekel aan eurokritische mensen, directe democatie en Brexit? Trek dan het ultieme verbale wapen uit de kast, in de vorm van een reductio ad Hitlerum. Heeft u ruzie met uw buurman, de bezitter van een te hard blaffende Duitse herder? Dan zegt u: 'weet je wie ook zo van dat soort honden hield?' Tegen te grote voorstanders van Europese integratie gebruikt u het meer voor de hand liggende 'weet je wie ook graag Europa onder centraal gezag wilde brengen?' enz., maar het kan villeiner. 

Koppen kijken
Wat u van Nigel Farage vindt, die Duitse partij AfD, Brexit, spruitjes, poolduiken of rekstokoefeningen vindt, dat mag u helemaal zelf weten. Door de lengte van de eerste regel in dit artikel van The Guardian en het positioneren van de woorden, komen 'directe democratie', 'Brexit', 'Nigel Farage' en 'AfD' in een zin met Adolf Hitler. Dat is wat door social-mediakanalen vloeit, wat er in het artikel zelf staat doet er vrij weinig toe. De meeste mensen kijken enkel naar de koppen. 

Waar het inhoudelijk over gaat? De voorzitter van die Duitse partij (AfD) is ene Beatrix von Storch, kleindochter van Johann Ludwig Graf Schwerin von Krosigk (tweede van links, bril en hoed), MinFin in het Kabinet Hitler-I. Dat heet zo, kunnen we ook niets aan doen. Johann was partijloos en hoorde bij een elitair clubje dat vakministers wilde leveren aan een regering in een vrij rommelige periode.

Hij was dus geen gedreven ideoloog, zoals sommige van zijn collega's. In 1949 werd hij bij de processen in Nürnberg tot tien jaar cel veroordeeld, in plaats van tot de doodstraf. Hij gaf daar zelf ook toe dat hij had 'weggekeken'. Om de oorlogsmachine van de Nazi's draaiende te houden is er immers ook een boekhouder nodig om alle geroofde bezittingen in kaart te brengen en dat werd deze edelman dus aangerekend. In 1951 werd hem echter amnestie verleend. Hij stierf uiteindelijk op 89-jarige leeftijd in Essen.

In de nadagen van de Oorlog werd Duitsland bestuurd door deze Karl Dönitz, de admiraal van de marine waar niet meer zoveel van over was. Hitler had een politiek testament opgemaakt, waarin hij een visie neerzette over hoe 'het Rijk' na zijn dood bestuurd moest worden. Kort daarop beroofde hij zichzelf, met vrouw en Duitse herder (!) van het leven. Meestal is het een fijn compliment om in een testament genoemd te worden, maar dat kunnen we hier niet zegen.
Dönitz werd 'gepromoveerd' tot staatshoofd, soldaten moesten zich letterlijk doodvechten en Johann moest maar MinFin blijven. Beter had hij de benen genomen (of had hij zich verre van de fanaten met elleboogontsteking gehouden) maar achteraf praten is altijd makkelijk.

Bruggetje
Johann kreeg in 1940 een dochter. Dat is weer de moeder van Beatrix von Storch, de in 1971 geboren voorzitter van het AfD. En zij stuurt een uitnodiging naar Nigel Farage om een praatje te houden, een groot voorstander van Brexit. En zo hebben we 'Hitler' en 'Brexit' met een héél lang bruggetje toch mooi in een enkele zin gezet. 

Hoe gaat het eigenlijk met The Guardian? Niet heel goed. Laten we eens 45 jaar aan jaarrekeningen erbij pakken.

Van 1973 tot het midden van het vorige decennium zien we een mooie stijgende lijn in de omzet. De directie begint zich echter meer als een stel bankiers te gedragen, als we naar de jaarverslagen kijken. Een terugblik op het jaar begint standaard met een financiële opsomming, en eindigt daar ook mee. 

Sterftax
In het laatste jaar (boekjaren lopen tot april) zien we dat er toch echt een winst is, van ₤ 18,9 miljoen (onderste rij). Om daar te komen is er wel een eenmalige, uitzonderlijke plus nodig van ₤ 25 miljoen.

Er is dus een verlies uit doorlopende activiteiten, net als in 2016 en 2015. Dat laatste getal krijgen we door de gerapporteerde winst te corrigeren voor de eenmalige posten.

'Normaal' is dus een eerlijker maatstaf, omdat dat weergeeft wat The Guardian naar alle waarschijnlijkheid in de nabije toekomst gaat verdienen. Dat cijfer is dus constant negatief. Als we de grafiek doortrekken tot 1973 ziet het er zo uit. 

De grote schommelingen in 2008 en 2009 hebben te maken met de verkoop van een pakket aandelen aan Apax. Dat levert een eenmalige plus op die zich niet zal herhalen maar het resulteert ook in een afname van het resultaat van de groep. Een aandeel kun je maar een keer verkopen.

Onafhankelijke redactie
De aandelen in de linkse krant uit Manchester zijn in handen van de Scott Trust Limited, in 1936 opgericht door de toenmalige eigenaar van de Manchester Guardian, John Scott. Zijn vader en broer overleden kort na elkaar en hij wilde voorkomen dat erfbelasting een bedreiging voor de krant zou vormen. Daarom zette hij de aandelen op afstand. De trust benoemt wel de hoofdredacteur, maar zegt zich niet met de inhoud te bemoeien. 

Het eigen vermogen van The Guardian is daarmee automatisch vermogen van de trust. Er wordt nauwelijks dividend uitgekeerd, enkel om wat administratieve lasten in de trust te dekken. Door de operationele verliezen daalt dat eigen vermogen. In 2014 kreeg het nog een injectie van ₤ 560 miljoen, omdat de directie een belang van 50,1 procent in de Britse advertentiewebsite Autotrader verkocht aan Apax (opkik voor groot).

Dat is goed nieuws en slecht nieuws. Het eigen vermogen, dat het onafhankelijke voortbestaan van The Guardian garandeert, is nu meer dan twee keer zo groot als wanneer Autotrader niet aan Apax zou zijn verkocht. Alleen bestaat de winst over 2014 nu voor een groot gedeelte uit deze winst uit niet-doorlopende activiteiten, terwijl het mediabedrijf dat overblijft ₤ 30 miljoen verlies maakt.

Kersen eten
Er is nog een reden om aan te nemen dat deze transactie geen feest was maar geboren werd uit paniek. Apax voegde de aandelen in Autotrader samen met het eigen belang en bracht het zaakje naar de beurs, voor ₤ 2,2 miljard. Dat betekent dat Apax in minder dan twee jaar een rendement maakte van meer dan 100 procent op de aandelen in Autotrader die het van The Guardian kocht. Inmiddels is de marktwaarde van het platform gestegen naar ₤ 3,5 miljard, wat betekent dat de aandelen nu 250% waard zijn van de eenmalige toename in de liquide middelen die The Guardian in 2014 mocht verwelkomen. 

De krant uit Manchester heeft het dus zwaar. Daarom vraagt het lezers om een donatie te doen. En, teneinde aandacht te trekken, krijgt een politicus zo nu en dan een onfatsoenlijke reductio ad Hitlerum in de maag gesplitst. Met verlieslatende progressieve journalisten is het kwaad kersen eten.