Rederij Vroon ging failliet, nu ingehuurd als veerdienst voor mensensmokkelaars

De tering naar de nering zetten, maar dan anders. Rederij Vroon uit Breda is aan het instorten. De schuldenlast is zo hoog dat daar zonder herstructurering niet uit te komen valt. Dat is erg vervelend voor alle betrokkenen, de achtergrond met financiële duiding leest u hier

Paar kilometer uit de kust
Het lijkt erop dat Rederij Vroon zich laat inhuren om vluchtelingen uit de zee te trekken. NGO's als Artsen Zonder Grenzen (AzG) huren dan een schip in dat bedoeld is voor de maritieme sector, bijvoorbeeld een sleepboot of een bevoorradingsschip, zoals deze VOS Prudence. Deze schepen krijgen dus een andere bestemming dan waar ze voor gebouwd zijn, omdat er sprake is van overcapaciteit in de eigen sector. Dan maar naar Libië. 

De VOS Prudence is van Vroon, dat is vrij makkelijk te achterhalen. Dat geldt trouwens ook voor de VOS Hestia en de VOS Thalassa, allebei ook ingezet voor het genoemde doel.

Wat bij de Libische vluchtelingencrisis meteen opvalt, is dat de reddingsschepen van de NGO's de migranten letterlijk een paar kilometer voor de kust uit zee halen. Ze stellen zelf dat de opvarenden het 'niet verdienen om te verdrinken', waar elk redelijk mens het mee eens zal zijn. 

Niet zeewaardig
Omdat de bootjes waar mensensmokkelaars de asielzoekers instoppen echter overduidelijk niet zeewaardig zijn, zouden ze zonder NGO's nooit zelfstandig Europa kunnen bereiken. De bootjes worden dus een paar kilometer de zee op gesleept, waarna het wachten is op een redder. Als die niet op tijd komen, verdrinken er mensen. 

We mogen ons dan ook wellicht afvragen of het positioneren van de boten, vlak voor de kust (en Vroon heeft er daar drie geplaatst) de crisis niet uitlokt. Als we inzoomen is er duidelijk een beperkt gebied voor de kust van Tripoli waar te nemen, met gemiddeld meer activiteit dan er omheen. 

Enkeltje Europa
Sterker nog, AzG heeft het in dat kader zelfs over 'het reddingsgebied', wat dus een specifieke locatie is. Als duidelijk is waar dat ligt (en dat is zo), dan kunnen mensensmokkelaars reclame maken met een enkeltje Europa: daarom is er een aanzuigende werking van mensen uit bijvoorbeeld Bangladesh, die de kans van twee procent op verdrinken maar voor lief nemen. 

Uit de cijfers van UNHCR valt duidelijk op te maken dat de grootste leveranciers van asielzoekers zelf geen landen zijn waar oorlog woedt. Veel Bengalen werken onder slechte omstandigheden in de Golfstaten en zoeken via deze route een nieuw bestaan in Europa. 

Dat is volledig te begrijpen. Maar zonder een echt vluchtverhaal is de kans op een status als erkende vluchteling in de EU nogal klein. Daarom is er een grote kloof tussen het aantal mensen dat wordt opgepikt en dat uiteindelijk asiel aanvraagt. Waar de groep die dat niet doet heengaat is onbekend, hoogstwaarschijnlijk verdwijnen ze in een onzeker leven als eeuwige ongedocumenteerde. 

Arbeidsmigranten
Het beeld dat het vooral om arbeidsmigranten gaat wordt verder gestaafd door de samenstelling van de groep: het zijn met name jonge mannen met beperkte toekomstperspectieven in Europa, vooral door de onmogelijkheid om als echte vluchteling opgenomen en geholpen te worden. 

Daarom zijn de EU-landen anders dan Spanje, Italië en Griekenland ook niet bereid deze mensen op te nemen, als hadden ze dat wel beloofd. Anders gezegd: ze laten deze landen stikken en Oostenrijk heeft zelfs 750 soldaten en vier pantserwagens naar de Brennerpas gestuurd om deze asielzoekers tegen te houden. 

Partijen als AzG, met de prachtige boten van Vroon, zullen het goed bedoelen. Maar de enige uitkomst van het pendelen van mensen is dat ze ofwel een leven in de illegaliteit in Italië tegemoet gaan, ofwel dat ze tegen deze muur van schilden bij de Brennerpas oplopen. Voor Vroon is het leuk dat ze hun bootjes extra kunnen verhuren en de mensen van AzG zullen zich er goed bij voelen, maar eigenlijk wordt verder niemand hier blij van.  

A time for choosing
Ja, lekker klagen, maar hoe moet het dan? De keuze is heel simpel, alleen is deze niet makkelijk. Ten eerste moeten we ons realiseren dat de meeste immigranten de zee oversteken omdat ze weten dat ze via eilandjes als Lesbos een toegangskaart tot Nederland of Duitsland hebben. Niemand neemt het risico op verdrinking om naar een Grieks vakantie-eiland te gaan. De reden waarom de zuidelijke landen met alle problemen kampen is hun geografische ligging, gecombineerd met open grenzen in Europa (het Verdrag van Schengen).

Open grenzen zijn nodig om economische integratie te faciliteren, met name de euro. We hebben het wel eens eerder gezegd. Als de EU zo graag wil integreren, dan moeten de noodzakelijke instituten ook worden ingesteld, zoals een gemeenschappelijke grenswacht en centraal aangestuurd asielbeleid, evenals een centraal ministerie van financiën.

Dan kunnen echte asielzoekers direct op Lampedusa of Lesbos afgehandeld worden, wat ook wenselijker is voor de echte vluchtelingen. Dat zal tientallen miljarden kosten die deze eilandjes niet hebben. Maar dat geld besparen de noordelijke landen juist aan Schengen en ook de toegenomen handel is gunstig geweest voor landen als Duitsland en Nederland. De rekening delen is dus niet onredelijk. 

Gemeenschappelijk veiligheidsbeleid
De algemene tendens is echter dat de meeste Noord-Europeanen daar geen zin in hebben. Als de gemeenschapszin in de EU ontbreekt om de noodzakelijke soevereiniteit over te dragen die nodig is om die EU te redden, dan houdt die EU op te bestaan. Simpel toch? 

Dus ofwel we bouwen de unie af, met een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid dat vluchtelingen de zorg garandeert waar ze recht op hebben. Dat komt praktisch gezien neer op een grote, gemeenschappelijke marine of kustwacht onder die beslissingen over vluchtelingen maakt, in plaats van dat NGO's dat doen. Verder moet het dan mogelijk zijn vluchtelingen te herplaatsen. Dat is een oplossing. 

Als we dat niet willen, dan stoppen we met de EU en daarmee met Schengen. Een asielzoeker weet dan dat een bootje naar Lampedusa hem niet naar een AZC in Nederland brengt en zal het via de lokale ambassade proberen, als hij inschat dat dat zin heeft. In beide gevallen verdrinkt hij niet meer. Dat is ook een oplossing. 

Daarom, het is a time for choosing